Η χειρομάντισσα

Κύριε, το χέρι σας
ωχρό κάτω απ το λεπίδι
του μανικιού σας
η παλάμη σας γεμάτη από το πολύτιμο μέλλον σας
που δεν μοιράζεστε
Δε βλέπω τίποτα

Βλέπω μόνο το φόβο κάτω από τη γλώσσα σας
μη στέκεστε άλλο εδώ

Εδώ έχει μόνον υγρασία και χρόνο παρακείμενο
Εγώ ζω βέβαια από την υγρασία
κάθε πρωί το φως χορταίνει
στο στήθος μου
κάθε νύχτα  μαζεύω τα πουλιά
κάτω απ τα μαλλιά μου και ονειρεύομαι μακριά
Αλλά εσείς μη στέκεστε άλλο εδώ
θα μου σπάσει τα δόντια
το νόμισμά σας

Και για τα μάτια εκείνα  που με ρωτήσατε
τα μάτια που στράφηκαν στον ήλιο
μαζί με τ' άλλα λουλούδια
κι αρρώστησαν μετά
και γεννούσαν εφιάλτες
θα τα βρείτε στο τέλος
- μην ανησυχείτε -
στο παζάρι
μιας χώρας
που φτωχαίνει
και με μολυσμένο κλίμα

φτηνά θα τα βρείτε

έναντι ενός.

12 στίχοι για το άνοιγμα μιας πόρτας

Και ξαφνικά κρύφτηκε ο ήλιος
και έγιναν όλα φοβερά
Τέλειωσαν τα ευγενή μέταλλα
Μονάχα η ρούσα η σκουριά και με βαριά ποδήματα
ν' αφήνει το χνάρι της παντού (κανέναν δε ρωτάει)
Τότε έπρεπε να γυρίσω να δω
τη λάμψη απ' το καπάκι της μπύρας
και τα τενεκεδένια κουμπάκια του τυμπανιστή
πριν την επίθεση τ' αγνώστου
Και η νύχτα που έκλαιγε τα αστέρια της
Κι οι πόλεις - φυσικές καταστροφές
με τον κόκκινο ουρανό και με τις στάχτες
Κι η θάλασσα που γεννάει τ' αυγά της
μακριά κάπου αλλού πέρα
από τη ζωή μου
Και η ξαφνική πυρκαγιά του άνθους
του ραμμένου στα δικά μου τα μέτρα
για να μη φοβάμαι
Και για κοίτα με τώρα τι ωραία που κάθομαι
χωμένη ώς το λαιμό μέσα στις σκέψεις μου
και τα δόντια μου χτυπάνε
μετρώντας δευτερόλεπτα
Ονομάζομαι για να με αναγνωρίσω
Σκουριάζουν τα  πνευμόνια μου
και παραδίνομαι
Εγώ - ο σκύλος που οσμίζεται το φως.

marabouk@otenet.gr